ΗΛΙΘΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ Ή ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑ...ΠΑΝΤΑ!

Το απρόσωπο διαδίκτυο

2011-12-03T14:27:00.001+02:00

Συνδέθηκα για πρώτη φορά στο διαδίκτυο με την συμβουλή ενός πιο έμπειρου από μένα, που φρόντισε να μου τονίσει όλες τις παγίδες που μπορεί να συναντήσω και να κινδυνεύσω. Υπήρξα πάντα ανώνυμη όσο το άντεχα και όσο το δέχονταν όσοι συναναστράφηκα όλα αυτά τα χρόνια κυρίως μέσα από το διαδικτυακό ημερολόγιό μου. Τις πέρασα αναίμακτα όλες τις παγίδες και τους κινδύνους που εκείνος ο δάσκαλος με

Άγια ώρα...

2011-11-12T01:15:00.001+02:00

Η στιγμή που το βρέφος ακουμπάει την καρδιά της μάνας του... Για εκείνην παίρνει μορφή ό,τι κουβαλούσε μήνες , κομμάτι του εαυτού της, το καλύτερο κομμάτι από το είναι της... Η στιγμή που ανάβεις το πρώτο σου τσιγάρο.... Ανάμεσα σε μαγκιά και φόβο, το πρώτο σου ρίσκο, η πρώτη σου ευθύνη... Η στιγμή που δένεσαι με έναν άνθρωπο... Εκεί που το είναι σου μαθαίνει να είναι ένα με κάποιον

Χάρισμα

2011-10-25T01:50:00.002+03:00

Μια σκέψη. Όταν ανοίξω τα μάτια μου το πρωί... Ή όταν τα κλείσω το βράδυ...Ένα συναίσθημα. Χαρά. Λύπη. ΑγάπηΈνα χαμόγελο. Για να σε κάνω να γελάσεις.Μια ματιά. Με κλειστό ματάκι. Έτσι για να σε πειράξω. Μοιράζομαι. Παράπονο. Παράπονο. Τραγούδι. Το αγαπημένο μου. Εκείνο που καταλαβαίνεις και το άλλο που όχι. Εκείνο που δεν αντέχεις. Προαίσθημα. Ήρθες. Είδες. Αόριστος. Ο Ενεστώτας νεκρός.

Τίτλος;

2011-10-20T12:55:00.002+03:00

Είμαι ηλίθια ρομαντική γιατί ακόμα τρώω τα μούτρα μου με διάφορους τρόπους. Γιατί πιστεύω ακόμα ότι οι άντρες προσφέρουν λουλούδια στις γυναίκες. Γιατί πιστεύω ότι τους ανοίγουν την πόρτα για να μπουν όταν τις συνοδεύουν. Γιατί πιστεύω ότι όλοι όσοι με πλησιάζουν έχουν την αληθινή διάθεση να μην μου κρυφτούν. Γιατί πιστεύω ότι αν κάποιος με αγαπήσει, το βράδυ πριν κλείσει τα μάτια του θα με

Θυμός

2011-09-30T22:05:00.000+03:00

Έτσι εντελώς τυχαία, μια τυχαία μέρα και ώρα σε μια εντελώς τυχαία δύσκολή σου μέρα, έρχεται μια τυχαία πρόταση απλά τυχαία....να προσπαθήσει να σε κάνει λίγο πιο...ώριμο... "Το να κρατάς θυμό είναι σαν να κρατάς ένα αναμμένο κάρβουνο με την πρόθεση να το πετάξεις σε κάποιον. Εσύ είσαι αυτός που καίγεται." Βούδας

Αυτό που δεν ήρθε...

2011-06-21T22:50:00.000+03:00

Photo by arhetypo Λούστηκα στην ανάσα σου κι ας κουβαλούσε η καρδιά μου το μαύρο του χειμώνα μου... Κι οι χτύποι της καρδιά σου με σκούντηξαν από την άβυσσο που ήμουν. Με έκλεισε μια φούσκα της ανάσας των γαλάζιων σου ονείρων και με έβγαλε ξανά στην επιφάνεια, να πάρω μια ανάσα... Κι ούτε καν με πλησίασες..... Πως να πλησιάσεις ό,τι δεν βλέπεις άραγε; Μένεις μονάχα ένα βήμα μακριά, ένα βήμα

Εισπνοή...εκπνοή....

2011-04-16T23:15:00.000+03:00

.....κρεμασμένη στο πουθενά. Με το χάος από κάτω και την άβυσσο γύρω μου. Τίποτα πιο μαύρο δεν θα μπορούσε να βρεθεί από την ίδια την ψυχή μου. Κι απλές κινήσεις που σε βοηθούν να επιβιώνεις γίνονται τόσο δύσκολες. Υπάρχω και αναρωτιέμαι..... : "Πως ανασαίνεις; " Κι απλά κοιτάζω το ρολόι και βεβαιώνω πως με κάποιο μαγικό τρόπο το κατάφερα. Σηκώνομαι από μια απότομη προσγείωση από το πουθενά.

Ένα παραμύθι...σαν αλήθεια!

2011-03-12T01:39:00.000+02:00

Δεν θέλω τις μεγάλες αλήθειεςνα μου τις τυλίγεις δώρο και να μου τις προσφέρειςΔεν θέλω ειλικρίνειαγιατί τάχα μεγάλωσα και την αντέχωΔεν θέλω να μου πεις την πραγματικότηταεπειδή μπορεί να αντέχω τα χτυπήματα. Θέλω να μου πεις πως είμαι η μίαΠως τα μάτια σου δακρύζουν σαν με θυμάσαιΠως φύλαξες όλες τις αναμνήσεις μαςκαι τις θυμάσαι σαν να ήταν χθεςΠως δεν υπάρχει παρελθόνπαρά μονάχα τώραΈνα τώρα

Εδώ...

2011-02-15T23:04:00.000+02:00

-Ψέμματα, θα λέω-Εδώ θα είμαι να σου δείχνω πως είναι αλήθεια.. Θα φεύγω εσύ θα είσαι πάντα εκεί για να γυρίζω.Θα αρνούμαι κι εσύ εκεί θα λες ξανά και ξανά Αν λέω δεν θέλω θα επιμένεις Κι όταν θα χτυπάω κόντρα στο ρεύμα, εσύ θα ανησυχείς μήπως πληγωθώΚι αν παλεύω με το μέσα μου, εσύ εκεί θα περιμένεις να κουραστώ για να με πάρεις αγκαλιά.Κι αν οι ενοχές μου με διαλύουν, τα βράδια σου θα τα

Για πάρτυ μου

2011-01-21T22:11:00.003+02:00

Στη χαρά κι αν περπατάς, εκείνο πιάστηκε στη άκρη στο παπούτσι. Κουβάρι που το μάζεψες και τόκρυψες για να συλλαβίσεις ξανά τη γαλήνη σου. Μα η χαρά δεν κρατά πολύ, δεν τόξερες; Ποιος είσαι εσύ που θα τη φυλακίσεις παραπάνω από μια στιγμή; Ένοχος ακόμα που το σκέφτηκες. Σε τσάκωσε όμως, εκεί στην άκρη στο παπούτσι σου. Μα δεν πήρες τίποτα χαμπάρι. Η χαρά ψάχνει μόνο την καρδιά δεν χωράει τις

Αντέχω...αντέχεις...αντέχει...

2011-01-21T22:05:00.000+02:00

Όταν σκαλίζεις με τη λεπίδα τον κορμό του δένδρου "Άραγε, πονάνε τα δένδρα; " Στην πληγή επάνω να προσπαθείς να δεις αν πονάει ακόμα. Είναι που το μαύρο δεν είναι έλλειψη αλλά ανάγκη Φουρτούνα η κατάσταση Να μερώσεις την καρδιά μα έχει φύγει Κι όταν γυρίσει, δεν θα είναι ποτέ η ίδια... Πως μπλέχτηκες εσύ η δυνατή; Πως;

"Αυτό που εγώ κοιτάζω, εσύ δεν το βλέπεις..."

2011-01-08T19:57:00.000+02:00

Κοίτα, μια καρδιά εκεί κρυμμένη Μην την αγκαλιάζειςθηλιά το λογαριάζειΜην την φιλάςπροδοσία το μελετά Μην την πιστεύειςψέμμα το θεωρείΜην την υποστηρίζειςυποκρισία το λέει Εκείνη η καρδιά η κρυμμένημάλωσε με την αγάπη Μην την πλησιάζειςεχθρό σε βλέπειΜην της τραγουδάςμοιρολόι το ακούει Μην την στηρίζειςπαγίδα το νοιώθειΜην περπατάς δίπλα τηςσυνομωσία το εννοεί -Δεν με νοιάζειΕγώ θα πάω ...είπε

Μεγάλες καρδιές

2010-12-21T12:02:00.000+02:00

Οι μεγάλες καρδιές δεν γεννήθηκαν για μεγάλα...Γεννήθηκαν για τα μικρά, τα ασήμαντα και τα ανούσια.Για κείνα που μοιάζουν χαμένα, χωρίς πατρίδα, χωρίσ προορισμόΓια τα αθέατα, για κείνα που κανείς δεν θα χαλάλιζε, μια ματιά, μια προσπάθειαΟι μεγάλες καρδιές είναι γι' αυτάΓια να σκύβουν και να αγαπούν τα μικρά, να τα μεγαλώνουν,να φυτεύουν σπόρο στοργής και να βγάζουν την όποια ομορφιά τουςόση κι

Γιορτή

2010-12-11T16:53:00.000+02:00

Ήρθες ξαφνικά, κι ανάμεσα στην πάλη σου άνοιξες την ντουλάπα μου κι έβγαλες το γέλιο μου ξανά Τ'αγκάλιασες, το γυάλισες, του φόρεσες τα καλά του και μου το χάρισες απλόχερα σαν δώρο αγορασμένο Κι έχω εκείνο το σεντούκι που δώρα αγαπημένα μου φυλάω μα είπες να χατήρι να σου κάνω και να μην το κρύψω να το αφήσω να σκορπίζεται, να το χαρίζω δίχως τσιγγουνιές κι εκείνο πάλι θα γεννιέται, πάλι θα

Ακροβατώ

2010-12-10T19:55:00.001+02:00

Δεν θυμάμαι πότε άρχισε να μην μου αρέσουν τα ύψη. Βρέθηκα κάποια στιγμή σε τεντωμένο σκοινί κι εκείνη η φορά με χάραξε. Εμένα που δεν με ένοιαζε ποτέ να φάω τα μούτρα μου. Δεν έπεφτα καν σαν κυρία. Περισσότερα έμοιαζα με τα κουτάβια που τσουλάνε μαζί με τη μούρη τους στο μάρμαρο προσπαθώντας να φρενάρουν παρά με άνθρωπο που παραπάτησε... Δεν με πείραζε ούτε ο πόνος. Μπορεί να τον σκεφτόμουν

Πάθος. Απόλυτο.

2010-12-10T19:29:00.002+02:00

Σβήσε τα μάτια μου μπορώ να σε κοιτάζω, τ'αυτιά μου σφράγισε τα να σ'ακούω μπορώ... Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σε σένα και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ... Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω, σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά... Σταμάτησε μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι... Κι αν κάψεις το κεφάλι μου, συντρίμμια, στάχτη εγώ μέσα στο αίμα μου θα

Η Γνώση - Χρήστος Ροδόπουλος

2010-09-19T14:17:00.000+03:00

Σε γνώρισα κυρά της Οικουμένης και την ζωή κατάλαβα Και χάρηκα σαν έμαθα που μένεις Τα σήματά σου τά' λαβα Τα χρόνια ως εδώ, αμέτρητα γνωρίσματα Ήρθε ο καιρός να δω και να πιαστώ στα νήματα που οδηγούν στο φως. Μόνο η Αγάπη τα νικά αυτά που μας φοβίζουν και οι αλήθειες του Χριστού φωτίζουν την καρδιά, το νου ζωή και μας χαρίζουν. Τώρα με ελπίδα αθάνατη η μέρα ξημερώνει ανώτερα να ζήσουμε αλλιώς

Μπαλάκι

2010-08-09T22:50:00.001+03:00

Δεν ζήτησα ποτέ να παίξωτα λόγια που πετάς, παιχνίδι του μυαλού σου, την δική μου αντοχή για να μετράςκαι τους δικούς σου λογισμούςνα ξεγελάς Δεν ζήτησα τα ψέμματαεκείνα που λέγονταιμε χαμόγελομα κι εκείνα που κρύβει η σιωπήκαι σκιάζουν την ψυχή Δεν ζήτησα τη σιωπήΕκείνη που τιμωρείκαι το χάδι σού στερεί Εκείνα που κρατάςνα τα κρύψεις θεςμα ξεχειλίζουν στα μάτια σουπου δεν μπορώ να δωμα ούτε κι

Δυνατός...

2010-08-09T00:52:00.000+03:00

-Ποιος είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δένδρο. -Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι.... Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.... Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες.... Που χώνεται στο θολό ποτάμι, ως το λαιμό..... Και για μια στιγμή μέσα σε αυτό το

Φαντασία μου...

2010-08-06T00:03:00.000+03:00

- Αμφιβάλλεις; - Ναι.. - Να έρθω; - Όχι.. - Αφού πονάς! - ....που και που ζω κιόλας. Αν έρθεις, μόνο θα πονάω...

Άγραφο χαρτί

2010-07-15T22:20:00.000+03:00

.......κι έχω ένα φύλλο καθαρό, σε ένα βιβλίο τσακισμένο από τα χέρια που το έπιασαν. Κάποια το ξεφύλλισαν βιαστικά κλέβοντας γραμμές κάποια το διάβασαν από το τέλος στην αρχή... Έκλεψε και χάδια τούτο το βιβλίο της ζωής μου από χέρια αγαπημένα. Και από κείνα που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το αγκάλιαζαν με τόση στοργή. Εκείνα που δεν το ομολόγησαν ποτέ. Κι εκείνα που σταυρώθηκαν σε ένδειξη

5 Δευτερόλεπτα

2010-07-07T23:14:00.000+03:00

Είναι κανόνας, ό,τι δεν σου ανήκει να μην αγγίζεις. Να μην διεκδικείς, να μην αποζητάς. Δεν έχει σημασία τίνος είναι. Αν το αξίζει ποιος είσαι εσύ που θα το κρίνεις; Πολλές φορές είναι εκεί που πρέπει να είναι. Είτε γιατί το έφερε η ζωή, είτε γιατί το ήθελε μια στιγμή. Εκείνη η ζωή που εσύ δεν μπορείς να ζήσεις και εκείνη η στιγμή που εσύ δεν ήσουν εκεί να διεκδικήσεις. Κανείς όμως δεν

Να παλεύεις με ένα "Ίσως"...

2010-06-27T14:45:00.000+03:00

Τι είναι το "ίσως"; Μια δειλή λέξη. Δειλή γιατί κρύβει το ναι, κρύβει και το όχι Δεν σου κόβει το σκοινί, να πέσεις να τσακιστείς, να βάλεις κόντρα ξανά να σηκωθείς. Δεν σε χαστουκίζει να φέρεις σβούρα δις τον κόσμο και να μπαλατζάρεις να βρεις μια ισορροπία ξανά. Δεν σου φτύνει την απόρριψη κατάμουτρα, να χαμηλώσεις το κεφάλι να είσαι μάγκας που προσπάθησες. Δεν σου ανοίγει την πόρτα στα

Ζητείται

2010-06-20T12:09:00.000+03:00

ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ και αναζητούν ζεστές αγκαλιές γατάκια (ποικιλόχρωμα) παιχνιδιάρικα και ημίαιμα λυκοσκυλάκια (τύπου Rex). Αποστέλλονται επαρχία 6945.****6, 09.00-21.00 ΑΘΗΝΑ (Λεω. Αλεξάνδρας - Παναθήναια) διαμέρισμα 45τμ, δυάρι, 1ου, πλησίον συγκοινωνιών.Ε. ΣΑΡΜΑΝΗΣ Ιπποκράτους 169 Πληροφορίες 694********5 Χαρίζεται μόντεμ PSTN, σχεδόν καινούργιο, μάρκας PLANET, περιοχή Καλλιθέας, τηλ. 697******8

Για σένα στις επιθυμίες μου...

2010-06-11T23:39:00.000+03:00

Για σένα στις επιθυμίες μου λόγος δεν γίνεται ποτέ. Δεν σε προέβλεψαν ποτέ τα όνειρά μου Οι προαισθήσεις μου ποτέ δεν σε συνάντησαν. Ούτε η φαντασία μου. Κι όμως μια ανεξακρίβωτη στιγμή σ`εξακριβώνω μέσα μου ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα. Κική Δημουλά ΥΓ. Μάθημα Ζωής Νο7362: Το προαίσθημα βγαίνει πάντα. Κι αν παλέψεις να αντισταθείς και να του αλλάξεις δρόμο, να ξέρεις πως το μόνο που απλά

Κοχύλι

2010-06-03T21:14:00.001+03:00

Σηκώθηκε από την βρεγμένη άσφαλτο κι όμως, ένα κύμα απογοήτευσης κόντεψε να την πνίξει. Το αυτοκίνητο που την χτύπησε έφυγε με μεγάλη ταχύτητα μα δεν τσατίστηκε καν. Είδε το μηχανάκι σμπαράλια στην άκρη του δρόμου μα ούτε κι αυτό κατάφερε να την αγγίξει. Το κράνος είχε σπάσει στα δύο, κάτι που ευχόταν να είχε πάθει το κεφάλι της για να πάψει να σκέφτεται πια τόσο πολύ. Το κλώτσησε λες κι

Ζωή

2010-05-30T21:56:00.001+03:00

Σχεδίασε, κατέστρωσε... Ονειρέψου Κράτα τα φτερά ανοιχτά Κι όσοι τρέξουν από κάτω αγκάλιασέ τους Να τους μιλάς τρυφερά Μην τους πονάς Τραγούδησέ τους Θα χαμογελούν Κι η δική σου η χαρά θα είναι ακόμα πιο μεγάλη Κι αν τους πονάς Μην τους αποπαίρνεις Ονειρέψου Πως θα ήταν αν δεν είχες κάνει το λάθος το μεγάλο Σαν μοιραστείς την ευτυχία εκείνη μαγικά μεγαλώνει Ζωγράφισε μια Ζωή με χρώμα Κόκκινο

Sensual has another name..... Martin Kovalik XxX

2010-05-28T23:39:00.001+03:00

.... .... ..... Εσύ Θέλεις.... Ο πρώτος αναστεναγμός. Δίπλα στο αυτί σου. Να ακούσεις τα θέλω μου μόνο με μια ανάσα.... Κι εκείνη η ζέστα που ξεκινά λίγο πιο χαμηλά από την κοιλιά.... Κι απλώνεται... Ζεσταίνει... Και μετά βρίσκεσαι ξαφνικά να καίγεσαι μέσα σε ένα Θέλω... Κι όταν ακουμπάω την παλάμη μου στο στέρνο σου, στο μέρος της καρδιάς, Να μου μιλάς, να μου

107

2010-05-26T00:07:00.000+03:00

Δεν μέτρησα τίποτα... ΜΟναχά τους ήρθαν κι απλώθηκαν στην αγκαλιά μου και τη γέμισαν. Ξεχείλισαν από παντού σαν μια αγκαλιά λουλούδια που άργησε να παραδοθεί μα το άρωμά τους σε αγκαλιάζει και σε αποζημιώνει. Δεν ήταν προτάσεις. Λέξεις μοναχές που απλά τις άκουσες σε ήχους. Ήταν λόγια αγαπημένα, με χάδια τρυφερά να μην σε πονέσουν. Δεν είχε χρώμα μαύρο πουθενά. Μονάχα ένα μπλε.. καθάριο, ήρεμο.

Κρότος...

2010-05-23T22:33:00.000+03:00

-Δεν άκουσα τίποτα... -Δεν πειράζει... -Τι ήταν..; -Η εμπιστοσύνη μου σε σένα... Μόλις έσπασε....

Πακέτο

2010-05-20T21:27:00.000+03:00

η Ζωή...τσιγάρα οι άνθρωποί της... Κάποια τα ανάβεις από συνήθεια...Κάποια τα πετάς γιατί σου καίν τα χέρια πριν καλά καλά προλάβεις την πρώτη τζούρα. Κάποια απαραίτητα σαν την ανάσα...όπως το πρώτο πρωινό που κάνεις με τον καφέ σου ή εκείνο που σβήνεις με την τελευταία "Καληνύχτα" της ημέρας... Κάποια που σου κάνουν παρέα τις ώρες μοναξιάς σου. Κάποια που σβήνεις με την υπόσχεση να μην κάνεις

Ζωή...

2010-05-19T14:50:00.000+03:00

.....γεμάτη. Χαμόγελα, χάδια, άνθρωποι. Της ζωής σου ή της απουσίας τους. Και μια πικρή γεύση εκεί στην άκρη της καρδιάς...: Για όποιον φεύγει πριν καλά καλά προλάβεις να ανοίξεις την πόρτα να καλοδεχτείς...

Φυλακή...

2010-05-09T20:35:00.001+03:00

Και τώρα που άνοιξες τη φυλακή μου, ποια μεριά αλήθεια να διαλέξω; Σε τούτη που είναι μέσα από τα κάγκελα, απουσιάζει η ζωή μα και ο πόνος. Στην άλλη, στο απέραντο μπλε του Θεού, ανασαίνει μονάχα η Ζωή και ό,τι την ακολουθεί. Μου είπαν πως τα πλοία που είναι στα λιμάνια είναι πάντα ασφαλή. Μα δεν φτιάχτηκαν γιαυτό.... Κι ένα βήμα... ένα τόσο δα βήμα. Κι είμαι ακόμα η μισή μέσα και η άλλη

Ταξίδια....

2010-05-03T20:31:00.000+03:00

Στα δύσκολα ταξίδια μου στον πάτο της ζωής, μάθαινα γιατί αγαπώ τον εαυτό μου.... Στα αντίστροφα ταξίδια μου στην επιφάνεια, μάθαινα γιατί με αγαπούν οι άλλοι...

Ανεπανάληπτη

2010-04-11T22:15:00.001+03:00

Δεν υποστήριξα πως ήμουν ποτέ η καλύτερη. Η τέλεια. Η μοναδική. Η ονειρεμένη. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ξεγελάσω κανέναν, πόσο μάλλον εσένα.... Έχω τα κότσια όμως να πω πως σαν είχα το κορμί σου στα χέρια μου, την ανατριχίλα την προκαλούσα αβασάνιστα... Κι όταν ακουμπούσα επάνω σου το γυμνό μου κορμί, η καρδιά σου χτύπαγε τόσο δυνατά που σχεδόν με τρόμαζε. Τους αναστεναγμούς σου, έναν έναν τους

Παραμύθια...

2010-04-10T23:40:00.000+03:00

Μεγάλωσες ξέρεις... Μην μετράς τα χρόνια μονάχα. Μέτρα και τις εμπειρίες. Τόσα ψέμματα πια πως αντέχεις και τα θυμάσαι; Γιατί τα κουβαλάς; Όταν υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τα μύχια σου , τι θες και τα χρυσώνεις; Χάζεψε λίγο τη ζωή που ξημερώνει κάθε πρωί. Αγάπησε την κάθε μέρα και μην την σπρώχνεις να περάσει. Κι όλα γίνονται πιο εύκολα όταν πάψεις να υποκρίνεσαι... Είσαι μεγάλο παιδί για να

-Ήρθες; (Προσ)Πέρασε κι όλας....

2010-04-07T22:22:00.003+03:00

Γιατί με κοιτάς και μου θυμώνεις;Στην πόρτα εμπρός εσύ μα πίσω εγώ, κι αυτή κλειστή...Δεν είναι πια που φοβάμαι. Μα μήτε και περιμένω κάτι για να την ανοίξωκαι να σε καλοδεχτώ. Είναι πια που η ζωή είναι πιο δυνατή, κι αποφάσισα να παλέψω μαζί της. Είναι που μεγάλωσα, και δεν ντύνω τα θέλω μου με παραμύθια. Το γυμνό κορμί σου να ταξιδεύω κι όταν φεύγω να μένει εκεί. Δεν θέλω πια εισιτήριο

Εξωσωματική και ελπίδα...

2010-03-19T19:08:00.004+02:00

Θέλω και από εδώ να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Μαυραγάνη, δημοσιογράφο του Ελεύθερου Τύπου για το άρθρο του φυσικά μα ιδιαίτερα για τον τρόπο που το προσέγγισε όπως και την καλή διάθεση να μου ζητήσει την άδεια να δημοσιοποιήσει την δική μου εμπειρία.Το άρθρο βρίσκεται εδώ και ομολογώ πως μου άρεσε πολύ γιατί έχει αγγίξει πολλά κρυφά σημεία...Παναγιώτη....Τιμή μου ειλικρινά.

"Για σένανε μπορώ..."

2010-03-13T23:39:00.003+02:00

Τι θα έκανες για μένα αλήθεια;Θα μπορούσες να φτιάξεις τον κόσμο μου στο αγαπημένο μου χρώμα;Να κρατήσεις μακρυά, αυτούς που θέλουν να με πονέσουν;Θα μπορούσες να μου δώσεις τις ευκαιρίες που μου στερούνε με διάφορα προσχήματα;Θα μπορούσες να μου φέρνεις γαρδένιες στην πόρτα μου κάθε πρωί;Θα μου χάριζες μια ανθοδέσμη τις μέρες που δεν είναι γιορτή μου ή τα γενέθλιά μου;Να με φιλάς το πρωί απαλά

...

2010-01-27T18:39:00.002+02:00

"....κι όπως θα έχω αγκαλιά το γυμνό κορμί σου, κοιτάζοντας τα μάτια σου βαριά απ' τον πόθο, θέλω η ψυχή μου να τελειώνει, σταγόνα σταγόνα επάνω στη δική σου....."

Εγώ... ξανά....

2010-01-03T03:40:00.003+02:00

Γιατί βαρέθηκα να διαβάζουν τα γραπτά μουνα φαντάζονται με το "Ναταλία"μια δίμετρη ψηλή, ξανθιά,αδύνατη (γκρρρρρρρρρρ)όμορφη,Ελληνογερμανίδα με διαστάσεις 90-50-60 !!!!!Σόρρυ..... αλλά η φώτο είναι παλιά,πριν δέκα κιλά ακόμα,πριν ξεφυτρώσει μια ελιά στη μύτη,ΝΝΑαααΑΑΑααα με το συμπάθειο,πριν φορέσω γυαλιάκαι πριν αποκτήσω καμπούρα!Αν δεν αγάπησες καμμιά από τις λέξειςτης ψυχής μουδεν θα βρεις

Στα είπα όλα

2010-01-02T20:41:00.000+02:00

Μια βόλτα στα παλιά...

2010-01-02T20:26:00.002+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό.... ήταν ένα κορίτσι....Άρχισε να γράφει από ανάγκη πριν 8 χρόνια κάπως έτσι...(<-κλικ!)Πέρασαν 8 χρόνια....μόνο.

2010 σκέψεις...

2010-01-02T19:57:00.003+02:00

Λάθη.Ένα για κάθε χρόνο...Συνέχιζα να είμαι εδώ. Σημείο αναφοράς για όποιον δεν έπρεπε.Δεν πόναγα, αλήθεια σου λέω.Λάθη πλεγμένα στη ζωή μου, πανοπλία μου για τα βέλη τους.Δεν φτάσανε, δεν προλάβανε. Δεν αγγίξανε.Με φτιάξανε έτσι.Δεν μετάνοιωσα.Μα θα πληρώσω, είπανε.Αυτοί που δεν γνωρίζουν.Πάντα εξοφλώ.Κι αφήνω μεγάλο φιλοδώρημα.

Το τελευταίο βράδυ μου.....

2009-11-11T21:00:00.002+02:00

Βρίσκομαι στην αίθουσα εκτάκτων περιστατικών του νοσοκομείου...Ξαπλωμένη και ανήμπορη ακόμα και να μιλήσω. Παρά τον όχλο που πηγαινοέρχεται με φωνές και ανήσυχα πρόσωπα να περιφέρονται παντού γύρω μου, το δωμάτιο σκοτεινιάζει για μένα, καθώς συνειδητοποιώ πως η αντίστροφη μέτρηση έχει φτάσει στα τελευταία μου λεπτά. Ώρα για ένα μεγάλο γραν φινάλε, μια τελευταία υπόκλιση κι ένα μεγάλο ευχαριστώ

Μια κουβερτούλα παιδική....

2009-10-12T20:41:00.003+03:00

όλοι οι άνθρωπποι της ζωής μου....Αυτοί που επέλεξαν να είναι πιο κοντά ή πιο μακριά μα πάντα παρόντες για μένα. Στα καλά και στα άσχημα. Μα κι εκείνοι που διάλεξαν το θρόνο τους μέσα στην καρδιά μου, δηλώνοντας την παρουσία τους στα πιο δύσκολά μου και τους θύμωσα...όταν δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν..Κι έπιασαν την άκρη του νήματος και σε κάθε τους απουσία, μου ξέφτισαν την κουβερτούλα ασφαλείας

Λάθη

2009-09-17T16:35:00.003+03:00

Είναι ανθρώπινα λένε...Μα κάποια έχουν απάνθρωπες επιπτώσεις. Τύψεις κι ενοχές είναι μόνιμοι συνοδοί για όσους τα έχουν εντοπίσει μα κυρίως παραδεχτεί. Λάθη...Ανθρώπινα λένε....Πφ....και;Τα κάνουν να πονάνε λιγότερο; Όχι βέβαια. Μπορείς να τα κρύψεις κάτω από το χαλί, μπορείς να τα σνομπάρεις με όποιο τρόπο θες, μα τα γαμημένα βγαίνουν πάντα στην επιφάνεια...Και τσουπ! σκοντάφτεις επάνω τους, αν

Ζεϊμπέκικος

2009-06-01T21:14:00.003+03:00

Πήγε νηστικός από πιοτό, να μιλήσει με το Θεό του. Η παρουσία του απλή, σεμνή έως σχεδόν αόρατη. Δεν πήγε να δειχθεί, να κάνει επίδειξη, δεν ήθελε καν να ξέρουν αν ήταν ή όχι εκεί.Το οινόπνευμα με το τέλι του μπουζουκιού, κύλησε γοργά μέσα του. Δεν είναι τα λόγια, είναι το παράπονο της νότας που σε αγγίζει πιότερο. Κι όταν ο Τσιτσάνης ομολόγησε πως "Βαριά σεκλέτια έχω απόψε" αυτός σηκώθηκε κι

Της ψυχής μου το φευγιό....

2009-04-30T16:28:00.003+03:00

Εκείνα τα βράδυα που είχαν σταγόνες αίμα, κλωστές γαλάζιες και στις άκρες όνειρα λευκά..Τα δάκρυα που ξέπλεναν τις αναμνήσεις από πρόσωπα δικά, αγιασμένα. Κι ακόμα η λαχτάρα, η πληγή να γιατρευτείσε αυτό το ουράνιο αίσθημα που σου χαρίζεται χωρίς γιατί, βλαστήμια μοιάζει. Για να το ζεις, το πληρώνεις με πόνο. Μαθαίνεις την έννοια του όχι όταν το έχειςμα όταν σιγά σιγά ξεθωριάζει.Μα είσαι τυχερός,

Μια στροφή λιγότερη....

2009-04-25T00:49:00.003+03:00

Πριν γαμηθεί κι άλλο το σύμπαν, και με αφήσει στην απέξω, υπάρχει κάπου που θα μπορούσα να ζητήσω μια χάρη;Να σταματήσει η γη μια στροφή, μια μέρα, μια νύχτα. Να μείνει ως έχει η ζωή μου για ένα λεπτό γιατί δεν την προλαβαίνω πια. Να ψάξω να με βρω γιατί με έχασα, με ξέχασα, με πέταξα ...και δεν με βρίσκω πια. Να προλάβω να πάρω μια ανάσα για να τα βάλω με όλα τα τρελλά και τα ανάποδα που έχουν

Θέλω...

2009-04-12T23:52:00.003+03:00

απλά....να απλώσω λίγο τα φτερά μου....Να ξεμουδιάσουν, κι ας αφήσουν το στήθος μου απροστάτευτο...Την καρδιά μου την έχω διαθέσει και σε όσους ήξεραν να την πληγώνουν θανάσιμα....Περισσεύει...Γιαυτό και μπορώ να δίνω...

Ξανά...

2009-04-04T13:45:00.004+03:00

Σε κείνο το σπίτι στη θάλασσα...Με μόνη μουσική, το κύμα στην παραλία...Και το φως του φεγγαριού να ξεγλιστράει πίσω από τα σύννεφα και να φιλάει την αρμύρα της θάλασσας....Σχεδόν ξημερώματα, σε κείνο το σπίτι στη θάλασσα...Με το κορμί σου ιδρωμένο, την ανάσα σου λαχανιαστή, να αφήνω σημάδια στο δέρμα σου για να μην με ξεχάσει. Με την άμμο στο σεντόνι να κολλάει όπου η γλώσσα έκανε δρόμους πόθου.

La Ballade of Lady and Bird

2009-03-29T18:54:00.002+03:00

La Ballade of Lady and BirdBird :Lady?Lady :Yes Bird?Bird :It's coldLady :I knowLady :Bird...I cannot see a thingBird :It's all in your mindLady :I'm worriedBird :No one will come to see usLady :Maybe they come but we just don't see themWhat do you see?Bird :I see what's outsideLady :And what exactly is outside?Bird :It's grown-upsLady :Well maybe if we scream they can hear usBird :Yeah, maybe we

Να γελάς...

2009-03-29T01:56:00.003+02:00

Να ακούω εκείνον τον ήχο της καρδιάς σου σαν χάδι στην έννοια μου. Χαρά είναι να σου προκαλώ ένα χαμόγελο... έτσι παίρνει αξία η δική μου ύπαρξη. Μαζεύω τις στιγμές της μέρας να τις αποθέσω στην αγκαλιά σου...Μόνο τότε αξίζουν....όταν τις μοιράζομαι μαζί σου.Κι όταν εκείνο το χαμόγελο, φτάνει στα μάτια σου, να γίνεται χάδι..Εκείνο το χάδι που διψάει η ζωή μου για να αρχίσει πάλι να ονειρεύεται...

Λάσπη...

2009-03-27T01:47:00.001+02:00

Αν τα λεφτά ήταν χώμα, θα πεθαίναμε όλοι για μια χούφτα λάσπη....ΥΓ. Τόπε μια ταλαίπωρη και με μαχαίρωσε στην καρδιά....

Άνοιξη..

2009-03-27T01:46:00.003+02:00

Photo by arhetypoΛούστηκα στην ανάσα σου κι ας κουβαλούσε η καρδιά μου το μαύρο του χειμώνα μου...Κι οι χτύποι της καρδιά σου με σκούντηξαν από την άβυσσο που ήμουν.Με έκλεισε μια φούσκα της ανάσας των γαλάζιων σου ονείρωνκαι με έβγαλε ξανά στην επιφάνεια, να πάρω μια ανάσα...Κι ούτε καν με πλησίασες.....Μένεις μονάχα ένα βήμα μακριά, ένα βήμα μακρύτερα από ό,τι εγώ, θεατήςτης ζωής που νόμιζα πως

Άνθρωποι και στιγμές

2009-03-27T01:46:00.001+02:00

Δεν κλαίω για τη στιγμή που ήρθες στη ζωή μου.Ούτε για το τόσο δα που κράτησε.Με θύμωσε στην αρχή μα το πάλεψα γιατί μόνο αυτό ήξερα να κάνω:Να αντιδρώ σε ό,τι μου έλεγαν πως έπρεπε να δεχτώ.Δεν έφτασες να κάνεις το επόμενό σου βήμα στη ζωή μου.Και δεν σου κρατώ κακία γιαυτό.Δεν μέτρησα το λίγο σου. Ήταν πολύ για μένα.Σαν βουτάς στην παγωμένη θάλασσα, το ένστικτο σε οδηγείνα προσπαθείς να

Ένα παραμύθι...

2009-03-27T01:45:00.001+02:00

Ένα παιδί φοβισμένο, ξύπνησε από τον εφιάλτη του. Ζήτησε τη μάγισσα του ονείρου, της ζήτησε μεγάλη χάρη: Μια μικρή παράταση ανάμεσα στον ξύπνιο. Το μερίδιο του εφιάλτη θα το παραλάμβανε, αγόγγυστα όπως πάντα, μόνο να έπαιρνε μια μικρή ανάσα....Να το πάρεις αγκαλιά εκείνο το παιδί. Να το χαιδέψεις τρυφερά.Και εσύ να μην του πεις ψέμματα...Τέτοια έχει αρκετά όταν ξυπνάει στον κόσμο....Πάψε.....δεν

Εχθρός

2009-03-27T01:44:00.000+02:00

Το χιόνι, τον ήλιο.Το νερό, τη ζέστη.Το πάντα, το ποτέ.Το τώρα, το κάποτε.Της ζωής, ο θάνατος.Της αρχής, το τέλος.Του έρωτα, ο χρόνος.Της αγάπης, ο άνθρωπος.

Το λάθος...

2009-03-27T01:43:00.000+02:00

Αν μεγαλώνεις στη ζωή με το χρόνο που περνάει,μαθαίνεις πως τα λάθη σου τα πληρώνεις αργά ή γρήγορα.Αν είναι μικρά, τότε περνάς εσύ από το ταμείο, ξοφλάς και τελειώνεις μια και καλή.Αν είναι μεγάλα, πληρώνουν όσοι αγαπάς πιότερο από τον εαυτό σου.Τότε δεν παίρνεις απόδειξη. Δεν θεωρείται ξοφλημένο κανένα από τα λάθη σου.Προχωράς σέρνοντας την πίκρα και το θυμό σου κι εύχεσαι να βρεις κι εσύ μα κι