Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ξανά

Ξέρεις...
γυρίζεις στο γνωστό σου μαύρο όταν αυτά που θες να πεις, δεν βρίσκουν τα σωστά γράμματα να σχηματίσουν λέξεις και προτάσεις.
Κι αν το καταφέρεις, τα αυτιά που πρέπει να τα ακούσουν, δεν είναι έτοιμα. 
Και κλείνεσαι στο καβούκι σου, και ξεκινάς την γνωστή σου πορεία, όσος χρόνος κι αν έχει περάσει είναι ένας δρόμος που δεν ξεχνάς τα βήματα.
Σαν ένας χορός, ζωής, παραδοχής, έκφρασης. 
Κι όσο χρονών κι αν είσαι, θάρχονται στιγμές στη ζωή σου που θα θες να χορέψεις αυτές τις λέξεις. 
Και θα κάνεις τα βήματα από ένστικτο πολλές φορές μα και από ανάγκη, για να μερώνει η ψυχή σου.
Και θα κρατάει ο χορός, χρόνο ατελείωτο.... μα ποιος μετράει; 
Όλοι γνωρίζουν πως η θλίψη δεν έχει χρόνο........

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Κάθε φορά.....

Κάθε φορά που διαλέγω εσένα αφήνω στην άκρη κι ένα κομμάτι δικό μου...
Και ξάφνου γυρίζω και ψάχνω την ψυχή μου και λείπουν τόσα πολλά κομμάτια που ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα ταξιδέψουν τόσο ώστε να χαθούν.... 
Κάθε φορά που διαλέγω εσένα, χάνω εμένα. 
Γιατί ποτέ, ούτε μια φορά, όσο κι αν το περίμενα, όσο κι αν το ευχόμουν, όσο κι αν το ήθελα και το λαχταρούσα, εσύ δεν βρήκες ποτέ τη στιγμή να διαλέξεις εμένα.... 
Ούτε μια φορά......

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Όταν ....(Ιανουάριος 2006)

Όταν...

Όταν κάποιος που αγαπάς πολύ, είναι σε δίλλημα που έχει μπει γιατί εσύ που δεν τολμούσες ποτέ να διαννοηθείς ότι θα μπορούσες να του κάνεις ποτέ τέτοιο κακό, τον έχεις ήδη βάλει και βασανίζεται....ακόμα και μόνο

 με την απλή παρουσία σου μέσα στη ζωή του...τότε ο δικός σου κόσμος......έχει μόνο ένα χρώμα......


Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Το χρώμα του φεγγαριού

-Ποιος είναι ο δυνατός;Ρώτησε ξαφνικά το δένδρο.
-Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του.
Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι....
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους.
Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους....
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες....
Που χώνεται στο θολό ποτάμι, ως το λαιμό.....

Και για μια στιγμή μέσα σε αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.

Φοβάμαι δεν σημαίνει είμαι δειλός. 

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Μια σου λέξη....

''.... Το δεύτερο χρόνο της σχέσης τους κι ενώ ποτέ δεν είχαν έρθει σε προστριβή, ένας ανόητος λόγος τους κράτησε σε απόσταση για τρεις μέρες. Την τρίτη μέρα ο Δημήτρης έκανε το πρώτο βήμα και την περίμενε έξω από το γραφείο της. Μόλις την είδε, τη ρώτησε:  ''Θέλεις να χαθώ από τη ζωή σου;'' κι εκείνη, χωρίς άλλη σκέψη, πέφτοντας στην αγκαλιά του, είχε απαντήσει: ''Ποτέ!''.
Λίγα λεπτά αργότερα κάθονταν αγκαλιασμένοι σαν έφηβοι σ' ένα παγκάκι στο κοντινό παρκάκι.
   ''Δεν θέλω να ξανακούσω άλλη φορά αυτή την ερώτηση'' είχε πει εκείνη.
   ''Ούτε εγώ θέλω να την ξαναπώ, αλλά δεν θέλω να την ακούσω κι από σένα ποτέ'' ήταν η απάντησή του την οποία την διαδέχτηκε μια ερώτηση: ''Αν όμως κάποια φορά στο μέλλον ένας από εμάς νιώσει την ανάγκη να κάνει αυτή την ερώτηση στον άλλον;''.
   ''Θα χρησιμοποιήσουμε έναν κωδικό που εμείς θα ξέρουμε τι σημαίνει, αλλά δεν θα είναι η ίδια σκληρή πρόταση'', του απάντησε χαδεύοντάς του το μάγουλο και χαμογελώντας του τρυφερά.
   ''Εντάξει, τότε, μια που είναι Απρίλιος, ο κωδικός θα είναι η λέξη ''Απρίλης'', συμφωνείς;''
Δεν χρειάστηκε να του απαντήσει με λόγια, απλώς χάθηκαν σε ένα ατελείωτο φιλί, που τα είχε όλα: πάθος, αγάπη, όρκους. ''

Κι όταν ο Δημήτρης φώναζε δυνατά τα όνομά της, μπροστά στην μαρμάρινη πλάκα που ήταν πια το νέο σπίτι της Έλλης, εκείνη απελπισμένη να τον βλέπει να μαραζώνει έτσι φώναξε:
   ''Απρίλης;''
   ''Ποτέ!''
Άρα την είχε ακούσει! Είχε γυρίσει πάλι πίσω. Δεν μπορεί να τρελαθεί ένα φάντασμα....

''Ο ΕΡΩΤΑΣ και η ΨΥΧΗ''
Λευκή Οικονόμου

Αφιερωμένο....


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ψιτ;

 - Μ'αγαπάς; 
- Πολύ
-Τι θα έκανες για μένα;
-Θα σε βασανίζω. Μια ζωή. 
-Γιατί τι καλό έκανα;

-Γεννήθηκες......