Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Κουρέλι

Η καλή μου φορεσιά.. 
Εκείνη που κάποτε φορούσα στην εκκλησία με τα κόκκινα γυαλιστερά παπούτσια μου, ό,τι πιο καλό είχα... Ιεροτελεστία ολόκληρη, πλυμένα, σιδερωμένα, με την τσάκιση να κόβει σχεδόν... 

Δεν είναι κουρέλι....

Η καλή μου φορεσιά.
Εκείνη που φόρεσα σαν τελείωσα το σχολείο, κι είχε άλλα χρώματα, άλλα σχέδια, πιο μοντέρνα. 
Εκείνη που φόρεσα στο πρώτο μου ραντεβού. Την φρόντισα, την γυάλισα και την έβγαλα να την δει ο κόσμος.

Η καλή μου φορεσιά. 
Αυτή που φόρεσα όταν σε συνάντησα. Και κάθε φορά που σε συναντούσα. 
Γιατί κάθε φορά ήταν επίσημα. Κάθε φορά ήταν γιορτή. 
Δεν έκρυψα που ήταν μπαλωμένη. Μανταρισμένη κρυφά και φανερά. 
Πως θα μπορούσα άλλωστε; Δεν έχω μάθει στα κρυφά εγώ. Ποτέ μου.

Της ψυχής μου την καλή φορεσιά πάντα τη φοράω. Γιατί οι άνθρωποι της ζωής μας είναι πολύτιμοι. Κι όσοι αντέχουν να είναι δίπλα μας είναι μια μικρή γιορτή. Μικρή την κάθε μέρα που αξίζει να την ζούμε. 

Δεν είναι κουρέλι. 



Η κλωστούλα που βρήκες και από ανία τραβάς, την καταστρέφει. Την ξηλώνει πόντο πόντο τόσο άπονα. 
Δεν είναι κουρέλι, μην την διαλύεις. 
Της ψυχής μου η καλή φορεσιά είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω. Με αυτή ντύνομαι να με αγαπούν οι άνθρωποι της ζωής μου. Κι εσύ βρήκες μια μικρή τρυπούλα και απλά παίζεις. Κάθε μου στιγμή, και κάθε μου εμπειρία, κάθε μου σκέψη και κάθε συναίσθημα απλά.... τραβάς την κλωστούλα ξανά... Μα αυτό που βλέπεις για να περνά η ώρα σου δεν είναι θέαμα ανεξάντλητο. Κάποια στιγμή έφτασες στον τελευταίο πόντο και την ξεγύμνωσες.

Δεν είναι κουρέλι.
Κι αν δεν βλέπεις τίποτα πια είναι γιατί την μάζεψα για να την προφυλάξω.
Από τη δική σου ανία... 

Για να μην πονέσει άλλο. Για να μην πιστέψει άλλο. 
Για να μην γίνει κουρέλι.....